Ну ды добра, будзе дзень, будзе ежа», – падумаў Зміцер і стаў піць гарбату.
Барыс тым часам пайшоў у бібліятэку, набраў кніг. Тут былі і Феафан Пустэльнік са сваёй «Нябачнай Бранню», і Ян Лествичник і шматлікае іншае. У падвале быў тапчан, сабраны з дошак, куды Барыс і склаў стос кніг. Праапераваная рука балела, швы яшчэ не былі зняты з біятканіны. Па паказчыках датчыкаў цела ўсё было ў норме, падзарадка на 48 гадзін. Хоць ён бы саснуў пару гадзін, каб не спаць уначы, а чытаць і рабіць абыходы па манастыры.
Вечарэла… Барысу ўдалося паспаць пару гадзін у келлі – яму ніхто не перашкаджаў, усе былі на паслушэнствах. Час ісці было ў Храм на абавязковую супольную вячэрнюю малітву і братэрскае правіла. Што ён і зрабіў.
Барыс стаяў крыху наперадзе ўсіх, хрысціўся роўна, як і належыць хрысціяніну, але захоўваючы погляд на сябе звонку. ён як бы бачыў сябе вачыма братоў. Ён ніяк не выдаваў у сабе біяробата – і еў, і спаў, і маліўся як чалавек. Ён ведаў, што Вышэйшы Розум безумоўна існуе, але дагматычна, па-чалавечы яшчэ малавераваў, не адчуваў Яго штосекунднага быцця на Зямлі. Яго клопат аб ім.
Вячэрняе правіла падышло да канца, браты станавіліся па крузе і праходзячы па ім прасілі прабачэнні сябар у сябра. Выйшаўшы іх Храма, Барыс адчуў лёгкасць мыслення. Гэта было першы раз, за доўгі час. Інтэлектуальная сістэма біяробата зафіксавала ў момант агульнай брацкай малітвы напружаную працу мозгу і цяпер мозг адпачываў няшмат, што і паслужыла некаторай радаснай эйфарыяй. Гэта не было ласкай, таго невядомага пачуцця, дзеля якога Біямак 21-й і прыйшоў у манастыр.
Прыйшоўшы ў кацельню, ён зверыў аэрафотаздымак са спадарожніка і картай свайго 7-га перамяшчэння па манастыры. Першы сеанс сувязі з Цэнтрам прызначаны на 2 гадзіны ночы. Трэба было дадаткова адукаваць са спадарожніка «Космас 976» усе будынкі кляштара на прадмет патайных пакояў. Магчыма, тут у Вараб'ёўскім манастыры быў наладжаны кана пастаўкі наркотыкаў у Еўропу. Ну не верыў Барыс Барысавіч, ён жа біяробат Біямакс 21-й на выпадковае знаходжанне на тэрыторыі манастыра злодзея рэцыдывіста. Па дадзеных МУС гэта быў Жук Зміцер Львовіч, 1970 года нараджэння. Звычайныя аператыўнікі МУС абыходзілі гэты манастыр бокам – месца ад горада аддаленае, ціхае, ды і хто дасць дазвол на правядзенне аператыўна-вышуковых мерапрыемстваў на тэрыторыі манастыра. Ды і сіл не хапала. Гэта трэба было якім мянтом быць каб укараніцца ў манастыр, дзе свая ахова, гэтакая дзяржава ў дзяржаве.
Сцямнела… Да сеансу сувязі заставалася 3 гадзіны. і Барыс стаў вывучаць манастырскія працы. І вось што ён вычытаў. аказваецца, каб прыцягнуць ласку грэцкія манахі павольна паўшэптам заўсёды паўтараюць «Ісусе Хрысце… Ісусе Хрысце». Такім чынам, заўсёды за працай, калі ідуць куды-небудзь. Гэта была частка Ісусавай малітвы, дару, які ўзнік у старажытныя стагоддзі. Валодаючы дарам Ісусавай малітвы чалавек зменьваўся, прыпадабняўся Богу, здабыў дары. Так пачаў біяробат гаварыць паўшэптам, нягучна з паўзамі: