Салом Муҳаммад

Катта хонадон 1


Скачать книгу

бўлсак ҳам майлийди.

      – Ишқилиб, бахтини топсин-да.

      – Ҳилола шаҳарни ёқтиради. Бу жиҳатдан хотиржам бўлиш мумкин. Фақат ўша йигит қанақайкин, деган фикр бошимда кўндаланг…

* * *

      Кечга яқин дарвоза ёнида кичик автобус тўхтадию ундан Роҳила билан эри тушиб, ҳовлига киришди. Каравотда гурунглашиб ўтирган оила аъзолари – Одил бободан бошқа ҳаммалари ўринларидан туриб, уларга пешвоз чиқишди. Ҳилола чой дамлаб келди.

      – Эртага қудалар келмоқчи, – деб Рауф куёв сўз бошлаши билан Ҳилола ошхона томон ошиқди. Роҳила унинг ҳам ўтиришини истаган эди, синглиси қулоқ солмади. – Оқлиғ берасизларми?

      – Берамиз, – деди Одил бобо қатъий овозда. – Келаверсинла.

      – Ҳилола йигитминан бир учрашиб, гаплашса, ёмон бўлмасиди, – деди куёв. – Билишимча, ҳали уни кўрмаган экан.

      – Учрашишни хоҳламаёпти-да, – деди дарҳол Заҳриддин. – Бизларга ишоняпти. Бола Ҳилолани узоқдан кўрган.

      – Хай, сиз кўрдизми, ака? – Рауф қайнакасидан сўради: – Сизга маъқулми?

      – Менимча, бинойидай йигит: оёқ кийимларни таъмирларкан, кичик дўкончасиям бор. Ўзи тиккан туфлиларниям кўрсатди.

      – Э-ҳе, яхши касби боракан, – Одил бобо беихтиёр бош силкиб, мамнунлигини намойиш этди. – Касби бор одам хор бўмайди. Отасиям бамаънидай кўринди.

      – Ҳозир рўзғор тебратиш осон эмас, – отасининг гапини илиб, давом эттирди Заҳриддин. – Шаҳарда яшаса, Ҳилола тикувчиликка ўтишиям осонлашади. Аёлга бундан ортиқ нима керак ўзи?

      Роҳила секин ўрнидан туриб, ошхонада шўрвага андармон бўлаётган Ҳилола ёнига борди. Синглиси жуда маъюс кўринарди.

      – Хафамисан?

      – Йўқ, нимага? Келиниздан қутиламану хафа бўламанми, опа? – деб, у кулимсираган бўлди.

      – Оқлик олишдан аввал бир учрашиб, гаплашсанг бўларди.

      – Қўйинг, шу гапни айтманг, – Ҳилола опасининг сўзини чўрт кесди. – Аввал айтувдим, яна айтаман: сизларга ёққан бўлса, бас, мен розиман.

      – Мени дидим билан сеники бир хил эмас-ку, Ҳилол.

      – Шарт эмас… – Ҳилола тандир биқинида қатор турган косаларни олди. – Шўрвани сузаман.

      – Катта акам яхшилаб суриштиринглар, Ҳилола ўзиям синаб кўрсин, девдилар. Сени қилиғинг одамни хавотирга солади.

      – Хавотирланманг, опа, ихтиёрни сизларга ташлаганман.

      – Шундай бўлсаям, у билан яшайдиган – сен.

      – Барибир ихтиёр ўзимда эмаслигини кўрдиз-ку, опа, – деди у қандайдир ўкинчли овозда. – Энди кўрдим нимаю кўрмадим нима.

      – Ҳаа, шу учун кўрмай ҳам, кўймай ҳам дебсан-да. Йўқ, мен буни хоҳламийман, укажон, кейин пушаймонингни кўрмайин. Эртага уни бизани уйга чақирайлик, биир гаплашиб ол, пеълихўйини ўрган…

      – Э, қўйинг, бошимни қотирманг. Ўзиз мақтадиз, гапиздан бахт иси келди. Энди бунақа деманг-да.

      – Шундайку-я… – Роҳила ғудраниб, жимиб қолди, сўнг яна бош кўтариб, қўшиб қўйди: – Ўзинг танлаганинг яхшимиди…

      – Мен энди танлаш чегарасидан ошиб ўтдим, опа.

      – Нимаям дердим, сингилжоним, – Роҳила уни қучоқлаганча юзларидан ўпди. – Бахтли бўлсанг, бас,